“Ben hiç çocukluğumu anlatmam.”

“Kabul edemiyorum yani Sur nasıl yok edilir; hiçbir haklı gerekçesini görmüyorum.”

“Sürekli böyle toprağın altına kaset saklama hikayemiz var.”

“Kişiliğim değişebiliyor bu keyif veriyor bana.”

“Kendi yaşantını güzel kılan senin eylemlerin.”

“Bu mücadele etmekten sıkılıyorum, bazen mesela âşık olmak istiyorsun sadece.”

“Böyle de yaşanmaz ki zaten başka bir yaşam olmalı.”

Deşifre

Fotoğraflar

Görüşme Notu

1982’de dünyaya geliyor. 10 çocuklu bir ailenin 9. çocuğu. Evde asabi bir baba ve şiddet var. Belki de bu yüzden çocukluğunu çok hatırlamadığını, çok anlatamadığını düşünüyor.

13 yaşında Diyarbakır’a okumaya geliyor. Aile de kışları Diyarbakır’da yazları kasabada olmaya başlıyor bir süre sonra ama ilk evden ayrılığı anneden ayrılık olarak algılıyor ve zor geliyor.

Sağlık lisesi ve sonra yükseğini yapıyor. Lisede politikleşmeye başlıyor. 

Genç bir kadın olarak hem hayatı doğal ve neşeyle yaşamak istiyor hem de mücadeleyi sürdürüyor, bu bazen zor ve yorucu gelse de. Sağlık emekçisi olarak bu ihraçlar döneminde o da nasibini alıyor. Yine de ihraç edilmiş olmanın onu özgürleştirdiğini söylüyor. Bir süredir bir ortakla işlettiği bir kafesi var hayatına anlam katan.

Sur ve Cizre olaylarından çok etkileniyor ve hiçbir şey yapamamış olmayı hatta kendini affedemiyor.

Biz görüşme yaptığımız sırada ev misafir doluydu. Pandemi nedeniyle anneleri çok uzunca bir dönem çocukları göremediği için bahçede toplanmışlardı. Ama o söz verdiği için görüşmeyi ertelememişti. Biz de bu yüzden görüşmeyi biraz erken sonlandırıldık.

  • YouTube
  • Instagram
  • Twitter
  • Facebook